Hej Lief… ik mis je. Maar ik ben ook zo trots op je… De blauwe vlinder komt eindelijk! Eind augustus wordt hij gezet.

Het 1e jaar rond is al weer een tijdje voorbij. De hectiek in de familie blijft, nu zitten we weer in een erg spannende tijd. Zonder jou, maar ook dan draait de wereld blijkbaar gewoon door. En ach, je woont in ons hart en zit bij ons allemaal in ons hoofd. Dus eigenlijk maak je het toch wel mee op een of andere manier.

Roos heeft vandaag meerdere keren naar je geroepen. Zij weet t zeker, haar papa is bij haar. Ze herkent je op foto’s en wil soms graag alle verhalen horen van de foto’s die op haar kamertje hangen…

Pff, its a mad world. de laatste dagen heb ik een zin uit een van de films van James Dean in mijn hoofd " "The world is up side down and turning back again!"

Heb ik vandaag al gezegd dat ik van je hou?

De lente is duidelijk aanwezig.

Veel mensen om mij heen zijn bevangen door de lente! Nieuwe relaties ontpoppen zich, weekeindjes weg met de nieuwe liefde zijn gepland, huwelijken worden aangekondigd, zwangerschappen zijn ontstaan. En ja, het is inderdaad allemaal in meervoud om mij heen.

En bij mij… bij mij blijft het stil. En dat voel kut!

Ik wil dat ook! Ik wil ook weer gelukkig zijn, verliefd zijn en een gelukkige toekomst kunnen zien!

Je mag me altijd bellen als er iets is….

Een zin die ik veel gehoord heb. En als er wat is… tja wie bel je dan?

"Tja, wie bel je. Nou, niet dus. ‘Gewoon’ janken, fotos kijken, wijn opmaken, bed induiken. …"

Dat was t begin van mijn smsje naar een lief Dinnetje midden in de nacht… Een uurtje later, ze was inmiddels aangekomen in de volgende kroeg belde ze me. Hummm neej, dat was inderdaad niet mijn bedoeling. En nee, ik wilde ook niet meer naar de kroeg komen met dikke rode ogen. Trouwens ik was al uitgekleed en had geen zin om me weer aan te kleden en in mijn … in de kroeg staan leek mij ook geen goed idee. Erg lief dat ze belde maar ik wilde toch weer alleen zielig zijn. We eindigden met "het komt allemaal weer goed… ooit…"

Ja, haar kan ik inderdaad ‘s nachts uit haar bed bellen en ze zou nog komen ook…. Maar ja, zeg nou eerlijk. De meeste mensen bel je niet op. Laat op de avond doe je dat niet. Dat zijn namelijk geen tijden om te bellen. En zij moeten namelijk ook weer aan het werk de volgende ochtend. Wonen niet in de buurt, of….

Ik zoek geen troost bij anderen. Ik laat me niet troosten. Ik los het zelf wel op! Ik ben de stoere Niki die het allemaal wel aan kan. Gek om te merken maar ik durf me er niet aan over te geven. Ik durf me niet te laten troosten. Als ik met anderen spreek, ben ik gericht op de ander. Dan zit ik in mijn hoofd, en niet in mijn gevoel. En zolang ik in mijn overleving zit kán ik me dus ook niet laten troosten.

"Denk je soms dat je Superwoman bent?!" Kreeg ik laatst als tegenvraag. Ja antwoorde ik volmondig! En ik vind dat ik het heel goed doe, dus ik mag best trots zijn op mezelf!

Maar goed dit was allemaal niet wat ik in gedachten had toen ik besloot weer eens een blogje te schrijven.

Ik moest denken aan een voorval op de parkeerplaats bij het werk…

Ik hing net met een vriendinnetje op toen een collega van me aan kwam rijden. Ik was wat lollerig omdat we de volgende dag een weekeindje weg zouden en zowel vriendinnetje als ik hadden nog helemaal niets ondernomen ter voorbereiding van het weekeindje. Het had ons allebei weer volledig overvallen dat het weekiendje weg, wat er aan zat te komen, dus al MORGEN was! PANIEK!!!!!

Maar goed, dat terzijde… Hij kwam aanrijden en we hadden het over zijn nieuwe auto. Aan zijn autosleutel hing een nieuwe foto van zijn kids. Zijn oudste is ook een meidje. Met echt, super mooie ogen, een heel mooi meisje om te zien…

"Ja.." sprak hij uit.."Daar krijg ik mijn handen nog vol aan om de jongens op afstand te houden" Naturlijk springen mijn gedachten dan meteen naar Erik, het gemis van Roos; dat ze zonder Papa op moet groeien. Maar dus ook aan het verdriet en de zware taak die ik krijg om Roos alleen op te gaan voeden… 

"Ach, weet je" sprak hij, "Als er ooit iets is… je mag me altijd bellen"

En weet je.. ik geloof hem direct voor 100%. Hij is zo’n persoon die ik ook ‘s nachts uit zijn bed zou kunnen bellen en dat hij er dan alles aan zal doen om me te helpen… onvoorwaardelijk, zonder dat er ook maar iets tegen over hoeft te staan. Gewoon omdat ik Niki ben en omdat je voor elkaar zorgt in de maatschappij. En het geeft troost te weten dat ik zulke collega’s heb. Maar vooral dat zulke mensen dus gewoon echt bestaan en dat voelt goed!

En dan komt de vraag waar ik altijd al bang voor geweest ben…

"Hoe is het met Erik…"

Tja… Daar staar je dan op de parkeerplaats in gesprek met een oude bekende.. Zij doet haar verhaal hoe het gaat en wat ze doet en dat ze nog steeds samen is…

En dan komt de tegenvraag.. Dus jij woont nu ook hier? Alles goed, nog steeds samen met Erik, hoe is t met hem… Okey, dan komen de tegenvragen….

Nou ja.. dan ratel je er wat uit, wil sterk over komen, bewust van de shock die je teweeg brengt. Zij kende Erik natuurlijk ook.  Je probeert t gesprek toch een beetje luchtig te houden. Wat tja, ik zit er ook niet op te wachten weer iemand anders te moeten troostten op de parkeerplaats. EN geloof me dat heb ik toch meerdere keren moeten doen…

En achter af, was het toch minder moeilijk om te doen dan ik dacht. Het viel me eigenlijk wel mee. Of mag ik mischien stiekum van een opluchting spreken dat ik dit moment heb gehad?! Een moment waar ik erg tegen op heb gezien, maar het wel mooi weer even door staan heb.

pffff en toch blijft het heftig zulke momenten….

Hè Niki, dat is lang geleden!? Hoe gaat het met je?

Tja dat heb ik afgelopen weekeind vaak gehoord. Voor ik t wist antwoordde ik: "wil je de gewenste antwoorden versie of ga je voor de real life versie…."

Nou ja, Ik ben weer aan het opbouwen. Twee keer twee uur wel te verstaan.

Lijkt niet veel. En de laatste weken was ik ook wel langer op kantoor. Maar nu ga ik weer op lokatie werken. Dus weer opnieuw terug komen. Opnieuw veel mensen voor het eerst weer zien. Ik ging daar anderhalf jaar geleden als aanstaande mama en ik kom dus terug als weduwe.

Dat is best pittig, veel emotionele drempels zijn er weer te nemen. Voor mij, maar ook voor de mensen daar. Ach als we weer aan elkaar gewent zijn zal het vast ook wel weer gaan. En dan zal ik ook wel weer snel uren op kunnen bouwen.

Ik voelde me er wel weer thuis dus dat was fijn om te merken. Maar tja, nu wel weer even terug bij "af". Na een bezoekje van 1 uur weer helemaal stuk. Naar huis en slapen! Dat is het enige wat ik dan nog wil. Vandaag had ik een inhoudelijk afstemmingsoverleg. Na een uur kreeg ik notuelen van een vorige bijeenkomst. Ik probeerde ze te lezen. Ik zag de letters wel maar kon de woorden niet meer lezen. De informatie kwam ook echt niet meer binnen. Tijd om weer naar huis te gaan!

Na 1,5 uur weer op! Naar huis en slapen!!!

Ach ooit kom ik er wel weer…. De weg er naar toe is me alleen hobbeliger dan me lief is!

En dan kom je elkaar ineens tegen… Moeder en dochter.

Zus heeft broer verloren en Moeder dus haar zoon. Op dezelfde dag dat ik Erik verloor. En op dezelfde dag, zelfde tijd en zelfde plaats moesten we afscheid nemen van onze geliefden. Zij op de begraafplaats, wij in het crematorium.

~

En dan komt een paar weken later Zus stage lopen bij Roos op de groep. Als of het zo heeft moeten zijn.

~

Ik ken dochter via de crèche. Dus ja, ik ken haar maar niet zo heel erg goed.  En Moeder was voor mij een onbekende. Zij hebben een vaste plaats in mijn gedachten. Vaak op moeilijke dagen of momenten denk ik aan Dochter maar ook wel vaak aan Moeder. “Hoe zou het met haar gaan, hoe gaan zij hier mee om? Pfff zij hebben nu een moeilijke dag… Wat hebben ze door moeten maken op die 5^e juni? Wat is het verhaal?”

~

Dat is gek, Zus ken ik natuurlijk al. Moeder kende ik nog niet.  Eindelijk een gezicht erbij.  Totale vreemden voor elkaar en toch zo veel gemeen. Allebei zo plotseling, zo onverwacht. We delen een verschrikkelijk verlies. We zijn verbonden door dezelfde tijd en plaats.  We hebben de zelfde dagen als bijzondere dagen.

~

Het voelde meteen vertrouwd. Maar toch ook niet. En toch weer wel. Meteen kom je tot een kern in het gesprek. Er hoeven geen beleefdheidspraatje gemaakt te worden. We kennen elkaars verdriet. We hebben een stuk herkenning. Zeker, de relatie is anders tot onze overledenen, haar broer, haar zoon en mijn man. Maar toch, we zitten in dezelfde tijd/ zelfde periode.

~

Het was ook wel gek, het korte contact was fijn. Vraagt dat om meer? Of is het juist wel goed dat het zo blijft? Zou ik wel eens een bakkie met ze willen doen? Ja dat geloof ik wel. Ze weten veel van mij. En ik zou eigenlijk ook wel eens hun verhaal willen horen.

~

Ze lezen mijn blog. Ik krijg te horen dat ik mooi schrijf. Dat ik de gevoelens goed weergeef. Ik voel me ineens weer een klein meisje, verlegen en stiekem ook wel trots.

~

Ik vind het fijn, het is fijn te horen dat mensen vinden dat ik mooi schrijf.

Sommigen hebben  steun aan mijn blog. Of vinden er een stuk herkenning, of ze leren er van…

~

Lieve meiden,

Dikke knuffel van mij en Roos!

Vlak na het overleiden van Erik kreeg ik een mail van een nicht. Ze schreef me dat ze een soort van kettingbrief had gekregen en dat ze daar normaal gesproken niet zo veel mee deed. Maar dat ze deze wel erg toepasselijk vond en dat ze hoopte dat ik er kracht uit kon halen. En zo niet dat ik het dat maar langs me heen moest laten gaan.

De mail heeft indruk op me gemaakt. Zo open en eerlijk als ze me schreef was bijzonder. Tot dan had ik vornamelijk condoleances gehad. Ook de inhoud van de mail heeft me toen geraakt. Ik was onlangs mijn mailbox aan het opschonen en toen kwam ik haar mail weer tegen.

Waarom komen en gaan bepaalde mensen in je leven

Mensen komen in je leven om een bepaalde reden,   

Een seizoen of een heel leven.
      
Als je weet om welke reden het is, weet je wat je voor die persoon kunt doen.
Als iemand in je leven is om een reden, is het gewoonlijk omdat je een behoefte hebt geuit.
      

Ze zijn gekomen om je te helpen door een moeilijkheid heen, je te begeleiden met ondersteuning en je fysiek, emotioneel of spiritueel te helpen.
Ze lijken door IETS gestuurd en dat zijn ze ook.
Ze zijn er om een reden waarvan IETS het nodig vindt dat ze er zijn.
      
Dan, zonder dat jij iets verkeerd doet, of op zomaar een moment, zegt of doet deze persoon iets om de relatie te beëindigen.
Soms gaan ze dood, soms lopen ze weg.
Soms keren ze zich tegen jou en dwingen je tot een standpunt.
      

Wat we ons dan moeten realiseren, is dat aan onze behoefte is voldaan, onze wens is vervuld, hun werk is gedaan. Het gebed dat je opzond is beantwoord en nu is het tijd om verder te gaan.
       
Sommige mensen komen in je leven voor een seizoen, omdat het jouw beurt is om te delen, te groeien of te leren.
Zij brengen je een ervaring van vrede of ze brengen je aan het lachen. Ze kunnen je iets leren dat je nog nooit gedaan hebt.
Ze geven je gewoonlijk een ongelooflijke hoeveelheid vreugde.
       
Geloof het, het is echt, maar slechts voor een seizoen.
      
Relaties voor de duur van je leven, leren je levenslessen, dingen waar je op kunt bouwen om zo een solide emotionele fundering te hebben.
Het is jouw taak de lessen te accepteren.
Hou van die persoon en stop wat je hebt geleerd in alle relaties en situaties van je leven.
      
Men zegt: ‘Liefde is blind maar vriendschap is helderziend’.
    
Dank je dat je een deel van mijn leven bent, of het nu is om een reden, voor een seizoen of voor het hele leven

Als ik van ons als eerste sterf,
Laat verdriet dan niet lang je hemel verduisteren.
Wees onvervaard, maar bescheiden in je verdriet.
Het is een verandering, geen afscheid.
      
Wat we waren, zijn we.
Wat we hadden, hebben we.
Een gedeeld verleden, onherroepelijk aanwezig.
       
Dus als je loopt, door wouden waar we ooit samen liepen
En tevergeefs de vlekkerige oever afzoekt naar mijn schaduw,
Of blijft staan waar we altijd stonden, op de heuvel over het land uitkijkend
En als je dan iets ziet en uit gewoonte naar mijn hand tast
En hem niet vindt en voelt hoe het verdriet je bekruipt,
Wees dan stil.
Sluit je ogen.
Adem.
Luister naar mijn voetstappen in je hart.
Ik ben niet weg, maar ben gewoon in je

(web-log snapt niet veel van een opmaak die gecopiëerd is uit Word.. helaas verspringt de tekst dan in alle mogelijke opties!)