Dan komt de vraag…
En dan komt de vraag waar ik altijd al bang voor geweest ben…
"Hoe is het met Erik…"
Tja… Daar staar je dan op de parkeerplaats in gesprek met een oude bekende.. Zij doet haar verhaal hoe het gaat en wat ze doet en dat ze nog steeds samen is…
En dan komt de tegenvraag.. Dus jij woont nu ook hier? Alles goed, nog steeds samen met Erik, hoe is t met hem… Okey, dan komen de tegenvragen….
Nou ja.. dan ratel je er wat uit, wil sterk over komen, bewust van de shock die je teweeg brengt. Zij kende Erik natuurlijk ook. Je probeert t gesprek toch een beetje luchtig te houden. Wat tja, ik zit er ook niet op te wachten weer iemand anders te moeten troostten op de parkeerplaats. EN geloof me dat heb ik toch meerdere keren moeten doen…
En achter af, was het toch minder moeilijk om te doen dan ik dacht. Het viel me eigenlijk wel mee. Of mag ik mischien stiekum van een opluchting spreken dat ik dit moment heb gehad?! Een moment waar ik erg tegen op heb gezien, maar het wel mooi weer even door staan heb.
pffff en toch blijft het heftig zulke momenten….
3 April 2009 at 13:11
Pfoeh hee dat lijkt me heftig, en je voelt dan volgens mij die vraag al aankomen, want je hebt al zo’n vermoeden dat ze het niet weet…
12 April 2009 at 16:17
Hoi Niki, heb een hele middag je blog gelezen, alles komt heel herkenbaar over, zelf ben ik al 8 jaar weduwe, niet plotseling zoals jij, maar door ziekte, ik herken veel van je gevoelens, en je schrijft er zo open over.Na 8 jaar ben ik nog steeds aan het overleven ook al gaat het goed.Daar zorgen de kinderen gelukkig ook voor, daar doe je het voor, vaak herken ik dingen van hun vader in hun terug.Ik kwam op je blog via mijn zusje, haar zoon, mijn neef, is op dezelde dag overleden als jouw Erik, wat is de wereld toch klein.En dat moe zijn herken ik ook, nog steeds, ik denk dat het een vorm van rouwverwerking is.Ondanks alles wens ik je veel geluk met ROOS.En af en toe zal ik je blog blijven lezen op zaterdagavond bijv als we allebei alleen op de bank zitten, ha,ha.
14 April 2009 at 21:00
Zeker erg heftig… maar wel heel sterk als je dit zo kunt…
Groetjes
Anton
26 April 2009 at 19:32
Jij bent de liefste Niki ooit!
26 April 2009 at 20:19
“de liefste niki ooit!”
Zeg eens, wie vind mij zo lief?